வெள்ளம் வந்தால் மீட்பு… வெயில் அதிகரித்தால் எச்சரிக்கை மட்டும் போதுமா? இந்தியாவுக்கு ஏன் ஒருங்கிணைந்த காலநிலைக் கொள்கை தேவை?

நகரம் முதல் கிராமம் வரை மாறும் காலநிலை; வெப்பம், வெள்ளம், குடிநீர், விவசாயம், சுகாதாரம், நகரமைப்பு அனைத்தையும் தனித்தனியாக அணுகாமல் ஒரே திட்டத்தில் இணைக்க வேண்டிய நேரம் இது.

ஒரு நகரத்தில் கடுமையான வெப்பம். மற்றொரு மாநிலத்தில் பெருவெள்ளம். இன்னொரு பகுதியில் மழையின்றி விவசாயம் பாதிப்பு. சில நாட்களுக்குப் பிறகு அதே பகுதியில் குறுகிய நேரத்தில் கொட்டித் தீர்க்கும் கனமழை.

இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி பேரிடர்களாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அவற்றின் தாக்கங்களை எதிர்கொள்வதில் ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது. காலநிலை மாற்றத்தை இந்தியா இன்னும் சுற்றுச்சூழல் துறையின் பிரச்சினையாக மட்டும் அணுக முடியுமா? முடியாது என்பதற்கான காரணங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தியாவிடம் காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதற்கான தேசியத் திட்டம் உள்ளது. மாநிலங்களுக்கும் தனித்தனி செயல்திட்டங்கள் உள்ளன. புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, எரிசக்தித் திறன், நீர், நிலையான வாழ்விடம், பசுமை இந்தியா உள்ளிட்ட பல துறைகளுக்கான தேசிய முயற்சிகளும் உள்ளன. தேசிய காலநிலைத் திட்டத்தை மாநில அளவுக்குக் கொண்டு செல்லும் State Action Plans on Climate Change (SAPCC) முறையும் செயல்பாட்டில் இருப்பதாக மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் தெரிவிக்கிறது.

ஆனால் அடுத்த கட்டம் இன்னும் முக்கியமானது. காலநிலைக் கொள்கை தனியாகவும், நகர வளர்ச்சி தனியாகவும், சாலை தனியாகவும், குடிநீர் தனியாகவும், விவசாயம் தனியாகவும் இருக்க முடியாது. இதுதான் “ஒருங்கிணைந்த காலநிலைக் கொள்கை” என்ற அணுகுமுறையின் அடிப்படை.

ஒருங்கிணைந்த காலநிலைக் கொள்கை என்றால் என்ன?

எளிமையாக ஒரு நகரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒரு மாநகராட்சி மழைநீர் வடிகால் அமைக்கிறது. நகர வளர்ச்சித் துறை புதிய கட்டடங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறது. நெடுஞ்சாலைத் துறை சாலை அமைக்கிறது. குடிநீர் வாரியம் ஏரியிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்கிறது. மின்வாரியம் மின்சாரத் தேவையைத் திட்டமிடுகிறது. சுகாதாரத்துறை வெப்ப அலை எச்சரிக்கை வெளியிடுகிறது.

இந்தத் துறைகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டால்கூட போதாது. புதிய கட்டடங்களால் இயற்கையான நீர்வழிகள் பாதிக்கப்பட்டால் வடிகாலில் முதலீடு செய்த பணத்தின் பலன் குறையலாம். மரங்கள் மற்றும் பசுமைப் பரப்பு குறைந்தால் நகரத்தின் வெப்பம் அதிகரிக்கலாம். வெப்பம் அதிகரித்தால் குளிரூட்டிகளுக்கான மின்தேவை அதிகரிக்கும். நிலத்தடி நீரை அளவுக்கு அதிகமாக எடுத்தால் வறட்சிக் காலத்தில் குடிநீர் பிரச்சினை தீவிரமாகலாம்.

அதனால் ஒரு துறையின் முடிவு மற்றொரு துறையின் காலநிலை அபாயத்தை அதிகரிக்காத வகையில் அனைத்தையும் இணைத்துத் திட்டமிடுவதே ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை.

இந்தியாவுக்கு இதன் தேவை ஏன் அதிகம்?

இந்தியாவின் அடுத்த 25 ஆண்டுகால நகர வளர்ச்சியே இதற்கான மிகப்பெரிய காரணம். 2020-ல் சுமார் 48 கோடியாக இருந்த இந்திய நகர்ப்புற மக்கள்தொகை 2050-ல் சுமார் 95.1 கோடியாக உயரக்கூடும் என்று உலக வங்கி மதிப்பிட்டுள்ளது.

அதைவிட முக்கியமான தகவல் ஒன்று இருக்கிறது. 2050-ல் இந்தியாவுக்குத் தேவைப்படும் நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்பில் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை இன்னும் கட்டப்படவில்லை என்று அதே உலக வங்கி ஆய்வு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இதுதான் இந்தியாவுக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய வாய்ப்பு.

இப்போது தவறாக நகரங்களைக் கட்டிவிட்டு, 20 அல்லது 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவற்றை காலநிலை மாற்றத்துக்கு ஏற்ப மாற்றுவதைக் காட்டிலும், இனி உருவாகும் நகரங்களையும் உள்கட்டமைப்புகளையும் வெப்பம், வெள்ளம், நீர்ப்பற்றாக்குறை போன்ற அபாயங்களைத் தாங்கும் வகையில் கட்டமைப்பது நீண்டகாலத்தில் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

இந்திய நகரங்கள் ஏற்கெனவே அதிகமாகச் சூடாகின்றன

உலக வங்கியின் ஆய்வு இந்தியாவின் 24 நகரங்களை உள்ளடக்கியது. சென்னை, டெல்லி, சூரத், லக்னோ, இந்தூர், திருவனந்தபுரம் ஆகிய ஆறு நகரங்கள் விரிவான மதிப்பீட்டுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன.

அந்த ஆய்வில் இடம்பெற்றுள்ள ஒரு தரவு கவனிக்கத்தக்கது. இந்திய நகர மையங்களில் வெப்பநிலை, சுற்றியுள்ள பகுதிகளைவிட 3 முதல் 4 டிகிரி செல்சியஸ் வரை அதிகமாக இருக்கக்கூடும். இதுதான் நகர்ப்புற வெப்பத் தீவு விளைவு. கான்கிரீட் கட்டடங்கள், தார் சாலைகள், மரங்கள் மற்றும் திறந்தவெளிகள் குறைதல் உள்ளிட்ட பல காரணிகள் நகரங்களில் வெப்பத்தை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன.

இதற்கான தீர்வு வெப்ப அலை வந்த பிறகு எச்சரிக்கை விடுப்பது மட்டுமல்ல. புதிய கட்டடங்களின் வடிவமைப்பு, மரங்களின் பரப்பு, நிழலுடன் கூடிய நடைபாதைகள், வெப்பத்தை அதிகம் உறிஞ்சாத கூரைகள் மற்றும் மேற்பரப்புகள், பொதுப் போக்குவரத்து, நீர்நிலைகள் என நகரத்தின் வடிவமைப்பையே காலநிலை அபாயத்தைக் கருத்தில் கொண்டு மாற்ற வேண்டும்.

வெள்ளத்தை வடிகால் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது

சென்னை போன்ற நகரங்களுக்கு இது மிகவும் முக்கியமான பாடம். ஒரு நகரத்தில் வெள்ளம் ஏற்பட்டதும் அதிகமான வடிகால்களை அமைப்பதே தீர்வு என்று கருதுவது எளிது.

ஆனால் கட்டடங்கள், சாலைகள் போன்ற நீர் ஊடுருவ முடியாத பரப்புகள் அதிகரிக்கும்போது, மழைநீரை நிலம் இயற்கையாக உறிஞ்சும் திறன் குறைகிறது. இதனால் நகர்ப்புற வெள்ள அபாயம் அதிகரிக்கிறது என்பதை உலக வங்கி தனது இந்திய நகரங்கள் தொடர்பான ஆய்வில் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அப்படியானால் தீர்வு வடிகால் மட்டும் அல்ல.

ஏரிகள், குளங்கள், சதுப்புநிலங்கள், இயற்கை நீர்வழிகள், பூங்காக்கள், மழைநீர் சேகரிப்பு, கட்டட அனுமதி, சாலை அமைப்பு — அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு துறை வடிகால் அமைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொரு துறையின் வளர்ச்சித் திட்டம் இயற்கையான நீர்த்தேக்கம் அல்லது நீரோட்டத்தை பாதித்தால், இரண்டு திட்டங்களின் நோக்கங்களுமே ஒன்றுக்கொன்று முரண்படலாம். இதுதான் ஒருங்கிணைப்பு தேவைப்படும் இடம்.

காலநிலை நடவடிக்கை — செலவா, முதலீடா?

காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதற்குச் செலவு அதிகம் என்ற வாதம் இருக்கிறது. அது உண்மைதான். இந்திய நகரங்களில் காலநிலையைத் தாங்கக்கூடிய, குறைந்த கார்பன் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சேவைகளை உருவாக்க 2050 வரை சுமார் 2.4 டிரில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அளவிலான முதலீடு தேவைப்படலாம் என்று உலக வங்கி மதிப்பிட்டுள்ளது.

இந்த எண்ணிக்கை மிகப்பெரியது. ஆனால் எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதற்கும் விலை இருக்கிறது. சரியான காலநிலைத் தழுவல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டால் நகரங்களில் கனமழையால் ஏற்படும் வெள்ளத்தின் ஆண்டு இழப்புகளில் 2030-க்குள் சுமார் 5 பில்லியன் டாலர், 2070-க்குள் சுமார் 30 பில்லியன் டாலர் அளவிலான இழப்பைத் தவிர்க்க முடியும் என்று உலக வங்கி மதிப்பிட்டுள்ளது.

அதுமட்டுமல்ல. வெப்பத்தை எதிர்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் 2050-க்குள் தீவிர வெப்பத்தின் தாக்கத்தால் ஏற்படக்கூடிய 1.30 லட்சத்துக்கும் அதிகமான உயிரிழப்புகளைத் தவிர்க்க முடியும் என்றும் அந்த மதிப்பீடு கூறுகிறது.

அதனால் காலநிலைத் தழுவல் என்பது செலவு மட்டுமல்ல. எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய மிகப்பெரிய பொருளாதார மற்றும் மனித இழப்புகளை இன்று செய்யும் முதலீட்டின் மூலம் குறைப்பது.

இந்தியாவிடம் காலநிலைக் கொள்கையே இல்லையா?

அப்படிச் சொல்வதும் தவறு. இந்தியா 2008-ல் National Action Plan on Climate Change (NAPCC) என்ற தேசிய காலநிலைச் செயல்திட்டத்தை வெளியிட்டது. சூரிய ஆற்றல், எரிசக்தித் திறன், நிலையான வாழ்விடம், நீர், இமயமலை சூழலியல், பசுமை இந்தியா, நிலையான விவசாயம், காலநிலை அறிவு உள்ளிட்ட தேசிய இயக்கங்கள் அதன் கீழ் உருவாக்கப்பட்டன. மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் இதற்கான அதிகாரப்பூர்வ விவரங்களை வெளியிட்டுள்ளது.

தேசிய அளவிலான திட்டத்தை மாநிலங்களின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப செயல்படுத்த State Action Plans on Climate Change — SAPCC உருவாக்கப்பட்டன. மத்திய அரசின் தற்போதைய SAPCC தரவுகளின்படி, 28 மாநிலங்கள் மற்றும் 6 யூனியன் பிரதேசங்களின் 34 முதல்கட்ட மாநில காலநிலைச் செயல்திட்டங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

புதிய அறிவியல் புரிதல்கள், பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தம் மற்றும் இந்தியாவின் தேசிய காலநிலை இலக்குகளுக்கு ஏற்ப இந்தத் திட்டங்களைப் புதுப்பிக்கும் பணியும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. அதே அரசுத் தளத்தில் SAPCC 2.0-ன் திருத்தப்பட்ட வடிவம் தயாராகியுள்ளதாக 16 மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

இதனால் இந்தியாவின் பிரச்சினை “காலநிலைக் கொள்கையே இல்லை” என்பதல்ல. ஏற்கெனவே உள்ள கொள்கைகளைப் புதுப்பித்து, அவற்றை நகரமைப்பு முதல் விவசாயம் வரை அரசின் அன்றாட வளர்ச்சித் திட்டங்களுடன் எந்த அளவுக்கு இணைக்கிறோம் என்பதே அடுத்த சவால்.

இந்தியா கற்க வேண்டிய 7 பாடங்கள்

1. மாவட்டம் வரை காலநிலை அபாய வரைபடம்

தேசிய அல்லது மாநில சராசரி மட்டும் போதாது. எந்த மாவட்டத்தில் வெள்ள அபாயம் அதிகம், எங்கு தீவிர வெப்பம், எங்கு வறட்சி, எந்தக் கடலோரப் பகுதிக்கு கடல்மட்ட உயர்வு அல்லது புயல் அபாயம் அதிகம் என்பதைத் திட்டமிடலின் அடிப்படையாக மாற்ற வேண்டும்.

2. பெரிய உள்கட்டமைப்புகளுக்கு ‘காலநிலை சோதனை’

புதிய சாலை, பாலம், குடியிருப்பு, தொழிற்பேட்டை, மருத்துவமனை போன்ற பெரிய உள்கட்டமைப்புகள் அவற்றின் பயன்பாட்டுக் காலத்தில் எதிர்பார்க்கப்படும் வெப்பம், கனமழை, வெள்ளம் போன்ற அபாயங்களைத் தாங்குமா என்பதைத் திட்டமிடும்போதே மதிப்பிடும் அணுகுமுறை வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

3. நகரமைப்பும் காலநிலையும் ஒரே மேசையில் அமர வேண்டும்

சுற்றுச்சூழல் துறை மட்டும் காலநிலை மாற்றத்தை நிர்வகிக்க முடியாது. நகராட்சி, வீடமைப்பு, போக்குவரத்து, மின்சாரம், நீர்வளம், சுகாதாரம் உள்ளிட்ட துறைகளும் ஒரே அபாயத் தரவுகளின் அடிப்படையில் திட்டமிட வேண்டும்.

4. பேரிடருக்குப் பிறகான நிவாரணத்திலிருந்து முன்கூட்டிய முதலீட்டுக்கு நகர வேண்டும்

வெள்ளத்துக்குப் பிறகு நிவாரணம் வழங்குவது அவசியம். அதேநேரத்தில் வெள்ளம் ஏற்பட்டாலும் உயிரிழப்பும் பொருளாதார இழப்பும் குறைவாக இருக்கும் நகரங்களை முன்கூட்டியே உருவாக்குவதற்கான முதலீட்டுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தேவை. இதற்கான பொருளாதாரக் காரணத்தை உலக வங்கியின் வெள்ள இழப்புத் தவிர்ப்பு மதிப்பீடுகளே காட்டுகின்றன.

5. இயற்கையையும் உள்கட்டமைப்பாகக் கருத வேண்டும்

ஏரி, குளம், சதுப்புநிலம், மாங்குரோவ் காடுகள், நகர மரங்கள் ஆகியவை அழகுக்கானவை மட்டுமல்ல. நீரைத் தக்கவைத்தல், வெள்ளத்தின் தாக்கத்தைக் குறைத்தல், நகர வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற பல சுற்றுச்சூழல் சேவைகளை அவை வழங்குகின்றன.

6. காலநிலை பட்ஜெட் அணுகுமுறை

ஒரு மாநிலத்தின் செலவினங்களில் எந்தத் திட்டங்கள் காலநிலைத் தாங்குதிறனை அதிகரிக்கின்றன, எந்தத் திட்டங்கள் எதிர்கால அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதை அளவிடக்கூடிய நிதித் திட்டமிடல் தேவை.

7. எச்சரிக்கை கடைசி மனிதரையும் சென்றடைய வேண்டும்

அறிவியல் கணிப்பு துல்லியமாக இருப்பது மட்டும் போதாது. அது மீனவர், விவசாயி, கட்டுமானத் தொழிலாளர், முதியவர், பள்ளி மாணவர் என அபாயத்தில் உள்ளவர்களுக்குப் புரியும் மொழியிலும், சரியான நேரத்திலும் சென்றடைய வேண்டும்.

தமிழகத்திற்கான பாடம் இன்னும் முக்கியம்

ஒரே மாநிலத்திற்குள்ளேயே பலவகையான காலநிலை அபாயங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருப்பதால் தமிழகத்திற்கு ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை மிகவும் பொருத்தமானது.

சென்னை போன்ற பெருநகரங்களுக்கு நகர்ப்புற வெள்ளமும் தீவிர வெப்பமும் முக்கிய சவால்கள். காவிரி டெல்டாவில் மழை, ஆற்றுநீர் மற்றும் விவசாய நீர் மேலாண்மை முக்கியம். கடலோர மாவட்டங்களில் புயல், கடலோர அரிப்பு உள்ளிட்ட அபாயங்கள் இருக்கின்றன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதிகளின் சவால்கள் வேறுபட்டவை.

அதனால் தமிழகம் முழுவதற்கும் ஒரே தீர்வு என்பதற்குப் பதிலாக, மாவட்டம், நகரம் மற்றும் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி அடிப்படையில் அபாயங்களைக் கண்டறிந்து திட்டமிடுவது முக்கியம். தமிழ்நாட்டிற்கான காலநிலைச் செயல்திட்டமும் மத்திய அரசின் மாநில காலநிலைத் திட்டங்களில் இடம்பெற்றுள்ளது.

காலநிலைக் கொள்கை என்பது மரம் நடுவது மட்டும் அல்ல

இதுதான் இந்த விவாதத்தின் முக்கியமான செய்தி. காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வது என்றால் மின்சார வாகனம், சூரிய மின்சாரம், மரம் நடுதல் என்று மட்டும் நினைத்துவிடக்கூடாது.

எவ்வளவு பசுமைக்குடில் வாயுக்களை வெளியிடுகிறோம் என்பதைக் குறைப்பது ஒரு பகுதி. ஏற்கெனவே மாறிக்கொண்டிருக்கும் காலநிலையின் தாக்கத்துடன் பாதுகாப்பாக எப்படி வாழப்போகிறோம் என்பது மற்றொரு பகுதி.

ஒரு மருத்துவமனை வெள்ளத்திலும் செயல்பட வேண்டும். மின்சாரக் கட்டமைப்பு தீவிர வெப்பத்திலும் தாக்குப்பிடிக்க வேண்டும். விவசாயிக்கு விதை விதைக்கும் முன்பே நம்பகமான வானிலைத் தகவல் கிடைக்க வேண்டும். நகரத்தில் மழை பெய்தால் தண்ணீர் வெளியேறவும், தேங்காமல் உறிஞ்சப்படவும் இடம் இருக்க வேண்டும். வெப்ப அலை வந்தால் வெளியில் வேலை செய்பவர்களைப் பாதுகாக்கும் நடைமுறை இருக்க வேண்டும்.

இவை தனித்தனி திட்டங்கள் அல்ல. இவை அனைத்தையும் இணைப்பதே காலநிலைத் தாங்குதிறன்.

இந்தியாவுக்கு இன்னும் ஒரு பெரிய வாய்ப்பு இருக்கிறது

இந்தியாவின் எதிர்கால நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்பில் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை இன்னும் கட்டப்படவில்லை என்ற உலக வங்கியின் மதிப்பீட்டை இங்கே மீண்டும் நினைவுபடுத்த வேண்டும்.

அதனால் பல வளர்ந்த நாடுகள் சந்தித்த ஒரு சிக்கலை இந்தியா ஓரளவு தவிர்க்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. முதலில் காலநிலை அபாயத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் நகரங்களைக் கட்டுவது; பின்னர் வெள்ளமும் வெப்பமும் அதிகரித்ததும் பல மடங்கு செலவு செய்து அவற்றை மாற்றுவது — இந்தப் பாதையில் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இந்தியாவுக்கு இல்லை.

இனி கட்டப்படும் நகரமே காலநிலைக்குத் தயாராக இருக்கலாம். இனி அமைக்கப்படும் சாலையே வெள்ளத்தைக் கருத்தில் கொள்ளலாம். இனி உருவாகும் குடியிருப்பே வெப்பத்தைக் குறைக்கும் வகையில் இருக்கலாம். இனி தயாரிக்கப்படும் விவசாயத் திட்டமே மாறும் மழைப்பொழிவைக் கணக்கில் கொள்ளலாம். அதுதான் இந்தியா கற்க வேண்டிய மிகப்பெரிய பாடம்.

முடிவாக…

காலநிலை மாற்றத்தைத் தடுக்க உலக நாடுகள் எவ்வளவு வேகமாகச் செயல்படுகின்றன என்பது இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டில் மட்டும் இல்லை. ஆனால் காலநிலை மாற்றத்தால் இந்திய மக்களுக்கு ஏற்படும் சேதத்தை எவ்வளவு குறைக்க முடியும் என்பது இந்தியா எடுக்கும் கொள்கை முடிவுகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது. அதற்கு தனித்தனியான திட்டங்களைவிட ஒருங்கிணைந்த திட்டமிடல் தேவை.

“வெள்ளம் வந்தால் நிவாரணம்; வெயில் வந்தால் எச்சரிக்கை” என்ற நிலையிலிருந்து, “வெள்ளமும் வெப்பமும் வந்தாலும் தாங்கக்கூடிய நாடு” என்ற நிலைக்கு நகர்வதே இந்தியாவின் அடுத்த காலநிலை இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

அதுவே காலநிலை மாற்றத்தை ஒரு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காமல், பொருளாதாரம், நகர வளர்ச்சி, விவசாயம், சுகாதாரம் மற்றும் மக்களின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் வளர்ச்சிக் கொள்கையாகப் பார்ப்பதற்கான மாற்றம்.